17. nóvember , 2004

Rúntur sem segir... tólf!

Ég hef aldrei ekið tólf strokka bíl áður, en ég er ekki frá því að það gæti vanist. 5,3 lítra vélin í Jaguar XJ12 hefur svo mikið tog - 433 Nm við 3250 snúninga fyrir þá talnaþyrstu - að nálin á snúningshraðamælinum fer varla norður fyrir 2000 allan tíman sem við erum í þéttbýli. Og þótt XJ12 sé ekki af sömu stærðargráðu og risavaxnir lúxusbílar dagsins í dag, er hann samt tæp tvö tonn af stáli, viði og leðri.

Allt þetta tog er framkallað hljóðlaust, að því er virðist, svo að innanbæjar er aksturinn áreynslulausari en ég hef nokkurn tímann kynnst. Jafnvel í ræsingu heyrist bara örstuttur startarahvinur og vélin rýkur í gang með hljóðdeyfðri fágun. En vélin minnir á sig ef maður slysast til að líta á skjá aksturstölvunnar. Ljósdíóður mynda töluna 19, sem er víst eyðslan á hundraðið...

Sem betur fer sé ég ekki um að brynna skrímslinu undir húddinu. Brynjar, eigandi bílsins, lætur þorsta bílsins ekki aftra sér frá að keyra hann daglega, þó upprunalega hafi hann átt að vera sunnudagsbíll. Brynjar hefur sannarlega sökkt sér í fræðin og meðan við fljótum um Hafnarfjörðinn upplýsir hann mig um Jaguar almennt og bílinn sinn sérstaklega. Þetta eintak er framleitt 1989 og flutt inn til Íslands tíu árum síðar. Bíllinn er því af þriðju kynslóð XJ-bíla, sem var framleidd allt til ársins 1992 með tólf strokka vélinni.

Það var hins vegar 1968 sem fyrsti bíllinn úr XJ-línunni kom á markað, sem er nokkuð augljóst frá sjónarhóli ökumanns. Ekki vegna þess að fornfálegt sé að keyra bílinn, heldur sér maður að innréttingarnar eru eitthvað sem hafa þróast, nánast lífrænt, yfir áratugina. Útlit XJ12 hefur á hinn bóginn skákað elli kerlingu og hann verður án nokkurs efa alltaf meðal glæsilegustu fjögurra dyra bíla í heimi. Þessir bílar hafa einhvern gamla heims sjarma, hvort sem er í mjúkum bogalínunum, eða í krómi skreyttum smáatriðunum. Útsýnið yfir húddið er vægast sagt ótrúlegt. Svona bugður setja menn ekki í stál nema með handavinnu og það er fyrst sitjandi undir stýri sem handverksmótuð vélarhlífin birtist manni í fullri dýrð.

En innréttingarnar hafa ekki elst alveg jafn vel. Þær eru greinilega barn síns tíma, eða nokkurra tímabila öllu heldur. Níunda áratugs aksturstölva umlukin sjöunda áratugs leðri og viðarklæðningu. En ekki misskilja, það venst vel að sitja í kettinum frá Coventry og mælaborðið vinnur á þegar líður á daginn. Á bakvið grannt viðarstýrið eru sex skífumælar og á milli hraðamælisins og snúningshraðamælisins er hópur níu aðvörunarljósa. Ég gæti ímyndað mér að þotuflugmaður myndi kunna vel við sig í félagsskap allra mælanna.

Hvað sem því líður ætti að fara vel um flesta, þó þessi Jaguar sé ekki alveg jafn rúmgóður og maður gæti ímyndað sér. Miðað við nútíma bíla er hann lár eins og sportbíll og fram í er plássið notalegt frekar en yfirdrifið. Sögur af þröngum aðbúnaði aftursætisfarþega eru aftur á móti ýktar. Fótaplássið er prýðilegt og þrír vinir ættu ekki að þurfa vera um of nánir til að deila bekknum með sér. Höfuðrými mætti vera meira, en er þó nóg til að mínir 185 cm eru ekki til vandræða. Í kaupbæti fílar maður sig eins og aðalsmaður þegar manni er ekið um, sitjandi í aftursætinu á XJ12; það er ábyggilega enginn bíll sem ég hef haft jafn gaman af því að vera aftursætisfarþegi í!

En maður fær ekki að leika sér með 295 hestöfl í aftursætinu. Við höldum því í átt að greiðari vegum þar sem betra er um vik að kynnast stóðinu. Á stöðugum 80 kílómetra hraða trampa ég á inngjöfinni og þriggja þrepa sjálfskiptingin skiptir sér niður, vélin urrar og Jaguarinn stekkur af stað. Örskotsstundu síðar neyðist ég til að slá af; þetta er enginn staður fyrir hetjustæla og mér orðið fullljóst að þægilegur ferðahraði fyrir XJ12 er ekki ökuleyfisvænn. Á hefðbundnum íslenskum þjóðvegahraða er hann líka frábærlega hljóðlátur, svo að ekki ætti að væsa um ökumann eða farþega þó maður væri á hraða sem er meira viðeigandi fyrir Autobahn en hringveginn.

Þegar svo beini og breiði vegarspottinn kreppist í beygju fer merkilega lítið fyrir stærð og þyngd þessa fleka. Stýrið er létt og bíllinn skiptir um stefnu eins og hugur manns. Þegar stýrt er inn í beygjuna finnur maður hann hallast örlítið, en svo rennur hann þýðlega í gegn án frekara umstangs. Ég verð samt að játa að vera ekki á þeim buxunum að keyra tæplega 300 hestafla lúxusbíl, sem einhver annar á, eins og sportbíll væri. Það er lágmark að hafa góðan tíma til að kynnast bílnum áður en það er reynt og hafa til þess veg sem hentar. Á tiltölulega stuttri ökuferð sem þessari gefst því ekki tækifæri til að gera sér grein fyrir akstureiginleikum bílsins nær mörkum þeirra.

Sem er vissulega miður því XJ12 sinnir skyldum sínum sem lúxusbíll með prýði. Fjöðrunin sléttir vandlega úr velflestum ójöfnum, en lofar jafnframt góðu hvað varðar sportlegri eiginleika. Það er viss nautn að renna þessum bíl í miðlungshraðar beygjur, svo fumlaus eru viðbrögðin. Ég hef alla trú á að hann geti haldið góðum hraða inn í flestar beygjur sem fyrir verða. Tólf strokka rokkurinn ætti svo að vinna snarlega upp hvaða hraða sem kann að hafa glatast. Einn dagur er eiginlega alls ekki nóg...

Blýfótur vill þakka Brynjari, eiganda bílsins, fyrir þetta frábæra tækifæri. Það var upplifun að keyra glæsilega Jaguar XJ12 Sovereign bifreið hans og félagsskapurinn var að sama skapi sérlega skemmtilegur!