7. febrúar , 2006

Látleysið uppmálað

Ég er búinn að brenna upp hálfum tanki af blýlausu og kominn aftur heim með vott af fráhvarfi þegar ég rek augun í bílablaðamöppurnar mínar. Í einni þeirra er þrettán ára gamalt tölublað af Automobile með Mercedes Benz 500E á forsíðunni.

Í nokkur ár eftir lestur þessa tölublaðs mátti ég ekki sjá nýlegan E-Benz án þess að píra augun eftir víðari brettum og merkinu á afturendanum. Því miður stóð aldrei 500E á skottlokinu né voru brettin jafn vöðvabólgin og ég vonaðist eftir. En núna er ég ekki bara búinn að berja svona tæki augum heldur hljóma V8 drunurnar enn í eyrunum á mér eftir að einn góðvinur Blýfótar sleppti mér lausum á „Bornite“ gráa 500E bílnum sínum. Árgerð 1992 rétt eins og sá sem kynti undir draumum mínum í Automobile. forðum daga.

Eins og aðrir sinnar gerðar var hann settur saman að hluta hjá Porsche í Stuttgart sem einnig aðstoðaði Mercedes Benz við þróunarvinnuna. Samt væri þessi 500E algert leynivopn ef ekki væri fyrir 18" Carlsson felgurnar sem eigandinn hefur skipt upprunalegu 16 tommunum út fyrir. Leynivopn allt þar til vélin er ræst...

Það eru fáir bílar sem ég hef skemmt mér betur við að lulla um á. Hann er alls ekki jafn harður og mætti ætla af naumum hliðarvegg dekkjanna og innréttingarnar... þær eru kannski íburðarmeiri í nýjum Benz en þessar sameina betur látleysi og lúxus. Það er fyrst og fremst vöndunin sem vekur athygli manns en ekki dót og skraut. Ég hef reyndar aldrei verið hrifinn af gráu leðri en í þessu tilfelli eru innréttingarnar bjartar og notalegar. Svart mælaborð og passlegur skammtur af viði sjá svo um að gráminn nái ekki yfirhöndinni.

En eins og ég er yfir mig hrifinn af aðbúnaðnum inni í bílnum eru aðrir hlutir sem kitla meira þar sem ég rúnta í rólegheitum um íbúðargötur: ung fjölskylda í göngutúr gónir furðu lostin á bílinn. Eins og mér líkar við þetta E-línu útlit er það ekki beint eitthvað sem vekur athygli. En það gerir vélarhljóðið hins vegar. Það er eitthvað svo yndislega ólíklegt við lungamjúkt og djúpt V8 malið sem kemur frá 5 lítra, 32 ventla vélinni. Ólíklegt ef maður heldur að þetta sé venjulegur gamall Benz á nýjum felgum það er að segja.

Og þetta á bara eftir að verða betra. Við Helgi finnum okkur stórt og autt plan fyrir myndatöku. Eftir að sleppa Helga lausum, vopnaðan Canon myndavél, keyri ég af stað til að hann geti náð myndum af bílnum á ferð. Eftir tvo hringi um planið sé ég Helga útundan mér koma hlaupandi í átt að mér baðandi út höndum. Ég skrúfa niður rúðuna og bíst við því versta: „Kalli, þú verður að koma út úr bílnum og leyfa mér að keyra nokkra hringi í kringum þig!“ Og það er rétt; vélin hljómar jafnvel betur fyrir gangandi vegfarendur en ökumann og farþega. Ég stend á miðju yfirgefnu planinu, glottandi eins og hálfviti, á meðan Helgi keyrir í hringi í kringum mig. Bílvélar hafa stundum þessi áhrif á mig...

Við ljúkum myndatöku og höldum af stað í leit að auðum, hlykkjóttum vegum. Þessi Benz er frábær krúser, eins og við er að búast, en ég er hræddur um hvernig hann muni standa sig þegar beygjurnar eru ekki lengur hraðar og aflíðandi. Stærsta áhyggjuefnið er spólvörn sem þótti nýmóðins – árið 1992 – og ekki er hægt að slökkva á.

Beinu kaflarnir eru auðvitað algert stuð. Hröðunartilfinningin er eins maður ætlast til af 326 hestöflum og það þrátt fyrir að þau þurfi að toga 1700 kíló áfram. Var ég búinn að minnast á hljóðið? Þegar malinu sleppir hljómar vélin eins og sálumessa, spiluð á púströr og hljóðkút, og þegar nálin sækir á efsta hluta snúningsmælisins verður hljóðið holara og harðara. Ég veit þetta er klisja en hugsið ykkur bara NASCAR kappakstursbíl. Mig langar til að giftast þessari vél og eignast börn með henni!

En ég var að tala um beygjur og áður en við veljum brúðarvöndinn ætla ég að sýna Benzinum einn af uppáhalds vegarspottunum mínum. Það sem kemur mér mest á óvart er að ég hafði óþarfa áhyggjur. Spólvörnin drepur ekki allt skrik þótt hún leyfi auðvitað ekkert reykjandi skrens heldur. En með hliðsjón af hvernig bíl ég er á, í hnotskurn tiltölulega stórum og þungum, er það ekki alslæmt. Jú, ég vildi geta slökkt á henni en ég efast um að það myndi breyta svo miklu. Það er hægt að bruna inn í beygjur og finna bílinn skrika nóg til að hafa gaman að. Hvaða miðlungsökumaður sem er ætti að geta haft fulla stjórn á ferlinu og best af öllu er að afturhjólin renna til fyrst. Framhjólin halda sínu striki nema helst þegar þau ákveða að leika sér með aftari bræðrum sínum.

Ég held hvort sem er að ég myndi seint spæna um á 500E með afturdekkin í reykmekki og afturendann 45° út frá akstursstefnu – nema kannski til að sanna fyrir sjálfum mér að ég gæti það. Spólvörnin gefur einfaldlega passlega mikið eftir fyrir það sem ég ætlast til af þessum bíl. Því er hann mun meira leiktæki en ég þorði að vona. Hann stenst allar mínar væntingar nema þar sem mig grunaði að hann gæti ollið vonbrigðum; þar bætir hann um betur og vel það. Ég hafði kannski ekkert vit á bílum þegar ég var 19 ára en ég hafði rétt fyrir mér hvað varðaði Mercedes Benz 500E.


Blýfótur vill þakka þáverandi eiganda bílsins fyrir rausnarlegt boð um reynsluakstur.

Mercedes Benz 500E '92
Vél: 4973cc V8
Hámarks afl: 326 hö @ 5700 sn/m
Hámarks tog: 480 Nm @ 3900 sn/m
Gírkassi: ssk., 4 þrepa
Eigin þyngd: 1700 Kg
Hröðun 0-100 kmh: 6,1 sek.

Tækniupplýsingar skv. Mercefreaken.